Op een Zaterdag…in juli.
Je kent het wel dat je soms van die uitspraken hebt die terug komen bij je.
Vandaag heb ik zo’n dag.
Ik neem aan dat als je deze pagina leest je weet dat ik behoorlijk ziek ben qua spieren. En dat heeft veel consequenties; mijn tanden…ik vul ze al jaren zelf en de rest word getrokken uit gemak omdat ja ..omdat niemand weet hoe het zou kunnen op een andere manier.
Mijn tanden waren mijn trots ik had een bek vol gezonde tanden en dankzij mijn ouders mooi op een rij.
Maar goed ; Dilemma ..ik kan niet naar de tandarts en een volledige behandeling ondergaan.
Dit zou voor mij een acute nierverstopping ten gevolge kunnen hebben…al is de wetenschap daar nog niet uit mijn ziekte betreft één op een miljoen.
Dus nu na veel getrek en pijn en wanhoop want ik kan nog geen tandarts vinden al had je het graag.
Afijn, Cjs in de bocht …en schrijf een brief naar de ombudsman van mijn zorgverzekeraar en mijn huisarts ondersteund deze .
Je weet via mijn pagina’s dat ik wel eens te snel iets zeg..zo ook in deze brief.
Ik leg netjes uit hoe het probleem zit en zeg dat ik een reuze tandarts heb want die trekt zonder te vragen omdat hij weet dat er geen andere optie is.
Ik persoonlijk vind dat zo’,n man uit beroeps plicht al moet gaan zoeken naar mogelijkheden.
Maar goed we hebben wel eens een beetje gebrainstormd maar ik kan niet tot een punt komen met hem .
Als ik het wil maken is mijn mond te verdoofd en zit met een bek vol rotte tanden en ga daar ook mee weg behalve de terminale kies die is getrokken.
Dus ik schrijf die brief naar mijn Zorgverzekeraar en ergens tussen de regels noem ik mijn tandarts en zeg : Tandarts X is helemaal okay voor mij maar ik moet nu echt hulp van aan huis en tanden, want hij trekt en zegt oh wow er zit een knol van een gat in die kies ernaast. Ik vraag me af waar intelligentie eindigt en gekte begint . Na deze opmerking. Ik kan niets zeggen met al die watten in mijn mond en moet gauw weg want ja zo gaat dat…Vul dat gat gek denk ik nog de boel is verdoofd en hoeveel werk mijn kaak was toch al aan de beurt kom op denk na. Beter nog Denk mee.
Ik weet het ook niet maar samen moeten we toch iets kunnen doen aan mijn tanden..
NU laat het je duidelijk zijn dat als mijn tandarts een beetje humor en begrip heeft gaat alles okay maar als hij pist off is ..nou dan kan ik het wel shaken ..hij zet de spuit en trekt uiteindelijk.
Krijg ik vandaag een brief ..let op:”geachte C’j . Naar aanleiding van Uw brief zullen wij contact met Uw tandarts X opnemen voor hulp aan huis…! Dus ja ik heb een probleem denk ik haha ik hou jullie op de hoogte van dit gebeuren.
Mijn wilsverklaring ging makkelijker. Ik was is in een “gespecialiseerde kliniek”. Daar vertelde de arts wat ik wel en niet kon. En hij bouwde kiezen op , ofwel ik doe niet aan actieve euthanasie betreffende uw kies.
Nee niet op mijn kies maar op mijn leven pleegt u wel een aanslag.
Wat moet ik hier mee.
Al mijn kiezen vul ik zelf , ik betaal een vette 140 euro per maand voor een beetje verzekering .
Terwijl ik erg ziek ben kost ik minder dan ik betaal aan mijn premie..zet je toch aan het denken .
Ik dacht al dat ik in Amerika was but that wasn’t me.
Whis I was there in the now and here…!
Dus bezint eer ge begint, moet ik mezelf ook maar eens iets meer aan houden maar als je altijd eerlijk bent is het moeilijk om niet vanuit je hart te kunnen reageren en ik ben ook echt niet bang voor de tandarts dus dit gaat goed komen en snel hoop ik .
Anders zie ik mij genoodzaakt andere maatregelen te treffen.
Nou dat wou ik nou ff kwijt.
Allemaal een goed weekeind .
C’js going back to my roots is playing … and am getting in my mood i need .
Ill translate this one later on for my space Hope that my friend Joyce is doing well.
Okay luitjes latex
|
Ik wilde een boek schrijven als een goede wijn, vol van smaak maar niet te zwaar, lekker blijven hangend in het glas en een te wilde nasmaak..ik denk dat ik dan de lading dek.
In de branding verdronken… Terwijl ik bezig ben de glazen te poetsen en de afwas van de vorige avond op te ruimen in ons clubgebouw, komt er al voor officiële openingstijd een vaste klant binnen, wel een fijne klant. Hans is lid van de vereniging. Hij roept ongeduldig om een koffie en terwijl ik bezig ben hem van koffie te voorzien, begint hij uit het niets tegen mij te praten. ”Ga een eens een boek schrijven, je hebt genoeg meegemaakt en je hebt ook de gave om iets te doen, zoiets misschien.”Dit hier - hij duidde op de vereniging- is maar je beginpunt . Ontwikkel je, maar doe het snel, deze stap is nog maar één van de vele die je zult zetten.” Terwijl hij van zijn koffie geniet, gaat hij verder en zegt: “Eigenlijk ben je het verplicht Indra, je hebt de tijd, het gereedschap en de ingrediënten…ga ervoor ! Doe eens gek , doe het gewoon. Wat moet je nou hier? Gooi niet alles overboord en benut wat je hebt. Gebruik dit, je bent hier rechterhand en je rol is belangrijk maar houd het kort en groei dan verder.” De persoon die dit opperde was zelf hoogleraar communicatie dus helemaal in de wind slaan moest ik zijn woorden misschien maar niet. Bovendien zag hij het boek helemaal zitten, inclusief concept. Het zou duidelijk zijn, iets wat men zou “ snappen”, zo zou het volgens hem worden! Hoe kon hij dat nou weten? Hij wist al mijn gedachten want elke vraag die ik mezelf stelde, beantwoordde hij, terwijl ik de vraag in mijn hoofd had gesteld. Alleen ik kon het weten; hij niet! En toch wist hij het . En wát moest ik schrijven, waarover, over mijn ongenoegens? “Ha, nee Indra, je stelt me teleur, je weet wel beter, schrijf met je ziel, schrijf over je eigen leven, over je eigen gevecht en over het hoe en waarom. Maak je kinderdroom waar, doe het nou maar!” Kon hij gedachten lezen? Het moest haast wel maar kón dat ? En hoe wist hij dat al die drukte van vannacht onnodig was? Hij doelde op mijn geest, mijn denken. Het klinkt vreemd maar hij had gelijk. Afgelopen nacht was het erg druk in mijn geest geweest. Het had alles te maken met de vraag : hoe ik toch eens iets naar buiten zou moeten brengen….. Maar hoe wist hij dat dan? En wát moest ik dan wél begrijpen? Weg was hij weer, zijn jas hoog dicht getrokken ging hij de regen in en ik stond alleen met mijn glazen, te poetsen en te denken. Ik was alleen in het verenigingsgebouw en dacht na over de woorden van Hans. Ik vond ook wel dat ik stof genoeg had om op te schrijven. Ik had per slot van rekening het langste deel van mijn leven in Amsterdam gewoond. Ik was een goede diskjockey geweest en had met mijn naïeve persoonlijkheid aardig langs de lijn gelopen. Een leven vol seks en een beetje drugs - je weet wel, experimenteren - en drank, véél drank. Dat krijg je als je in de horeca terecht komt. Thuis dronk ik niets, alcohol vond ik dan niet lekker. Kortom, ik had veel gezien, veel geleerd en veel meegemaakt. Maar ja, zit daar nou iemand op te wachten? Als ik zo om me heen kijk, zie ik mensen die nergens zin in hebben, geen doel meer hebben, zich van de wereld af blowen en depressief raken. Hoe ga je die benaderen? Nou ik had er ook geen zin in, of misschien juist wel…? Toch lag hier het punt waar Hans het over had. Hij vond dat ik deze mensen weer positief kon laten denken en dus ook weer in actie kon brengen. Dat was toch de opzet van de vereniging: mensen stimuleren. “Ik had daar een aangeboren talent voor”, zei hij. Weg was mijn ego…Ik dacht dat ik die wijsheden had geleerd, onderweg in mijn leven. Niemand wil veranderen als hij er iets voor moet doen dus waarom zou ik het proberen? Wat is dan mijn zogenaamde kracht? En als klap op de vuurpijl noemde hij me ook nog een moederfiguur, iemand naar wie geluisterd zou worden, ook op het niveau van de Gemeente en vergelijkbare instanties. Dát was nodig, daar was ik immers actief lid voor. Dat laatste vond ik dan wel okay, daar was ik trots op - meteen de terug keer van een nog groter ego - maar dat moederfiguur dat zat me nou héél erg dwars. Ik was beledigd. Ik was negenendertig, zag er uit als tweeëndertig. Wat nou moederfiguur? Ik was alleenstaand sinds enkele maanden en op jacht! Wat nou moedergevoel? Wist ik veel dat hij mijn warmte bedoelde, mijn manier van denken en mijn manier van mijn ongenoegens en ook mijn genoegens kenbaar maken. En iedereen pikte het van mij!. Dat is een eigenschap die ik me meester heb gemaakt op jonge leeftijd maar gaande weg heeft die zich zo ontwikkeld dat ik in alle talen en bijna bij iedereen kan bereiken wat ik wil bereiken. Helaas wat laat maar beter laat dan nooit. “Kijk ik heb op hoog niveau kunnen oefenen dus laat het over je heen komen.” De vereniging waar ik vrijwilliger was, is opgericht om mensen aan softdrugs te helpen van goede kwaliteit en géén pesticiden bevatten. Bovendien was onze drijfveer, een steunpunt te zijn voor de patiënten die graag hun mediwiet willen hebben inclusief begeleiding. Op die manier konden we jongeren een handje helpen met voorlichting en ook een beetje toezicht houden. Het was echt een clubgebouw. Er was jeugd en er waren ouderen want ons oudste lid was in mijn tijd drieënzeventig jaar. Geweldig toch? Het was echt een vereniging om mensen met een aandoening te helpen hun leven iets aangenamer te maken maar ook een plaats waar je veel meemaakt. Voor mij was het mijn eerste rustplekje. Ik was dáár, of ik sliep. Toch was het mijn rust plekje ondanks alle stress! Hier leerde ik véél mensen kennen én bovenal ik kon mezelf leren kennen . Ik had net mijn relatie beëindigd in januari 1999. Ik had een klein huisje in Enschede kunnen huren, echt een kunstenaars huisje, maar wel: ” Mijn huisje!” De dag waarop ik dat gesprek had met Hans, was zo’n druilerige, natte dag in februari. Je weet wat voor dag ik bedoel. Op dat moment was ik nog erg onrustig en in de war door mijn verbroken relatie. Er was ook een dochtertje in mijn leven , het mooiste wezentje vol onschuld en te ver weg. De mensen in mijn eigen omgeving zeiden tegen mij :”Indra laat los, je moet verder!” Zij doelenden op mijn mislukte relatie, het verleden en ons kind dat plotseling niet meer mijn kind was of zou zijn. Wat ik ook zou doen, het zou fout of ten nadele van de kleine zijn. “Kijk naar jezelf.” Ja, ik was bruin maar ik had veel gewicht verloren in het laatste jaar. Eigenlijk zag ik er niet meer uit, vond ik zelf. Ik had het allemaal op stress geschoven want de breuk met mijn relatie was ook niet bepaald makkelijk. Voor mijzelf dus redenen genoeg om af te vallen. Ja, ik was moe maar voor mij verklaarbaar. Ik schoof het op verdriet, stress, kwaadheid, frustratie en pijn. Ik ging verder. Vraag niet hoe maar ik maakte me los, los van mijn pijn en onzekerheid. Er kwam ruimte voor mezelf. Heel véél ruimte, te veel ruimte. En terwijl deze ruimte ontstaat, dringt de gedachte aan Hans weer op de voorgrond en vooral zijn woorden:”Geef je kennis door, in je eigen taal.” Je spreekt de taal van de straat. Als deze kortstondige gedachte weg ebt, realiseer ik me dat dát alles: de relatie, de geboorte, de emoties alweer tweeënhalfjaar geleden is. De vereniging is net veertien dagen geleden officieel verboden . Ook door het hogere gerechtshof werd het niet geaccepteerd en de vereniging moest zich opheffen. De meeste actieve leden hebben een nieuwe plek gevonden, zijn actief geworden in de politiek, of doen hun dingen. Het valt me zwaar als ik eraan terugdenk. Het was toch wel een wervelend bestaan geweest en, wat was er veel gebeurd in de afgelopen jaren. Wanneer was het allemaal begonnen, of in dit geval waar is het geëindigd? Waar zal het eindigen, of is dit het begin …en zo ja waarvan dan? Die Hans …wat had hij in me wakker gemaakt en waarom was hij weer zo snel in zijn jas gedoken en weggevlucht, de grijze dag in? Ik had nog zoveel vragen. Hoe wist hij nou iets van mijn dromen?
ISBN:90-811483-1-1
In de branding verdronken.
Auteur Jeanine Grobben
voor Pre release info@boekenmaker.nl
jgrobben@chello.nl
Of bel: 026 3272409/ 0620806427 U vraagt naar Jeanine.
de Boekenmaker. http://www.boekenmaker.nl
info@boekenmaker.nl |
